Zbór Chrystusowy – hierarchia czy wspólnota

„A wszystko niech się odbywa godnie i w porządku” (I Kor. 14:40). Można zacytować ten werset wyrwany z szerszego kontekstu, żeby poprzeć nim wprowadzony w zborze jednoosobowo bądź przez grupę ludzi porządek i nazwać go Bożym porządkiem. Dodatkowo wesprzeć się można wersetem „Przypominaj im, aby zwierzchnościom i władzom poddani i posłuszni byli” (Tyt. 3:1) jako argument wskazujący na konieczność podporządkowania się np. wybranym zgodnie ze statutem władzom zborowym. Napomnienie Ap. Piotra jest jednak odmienne „Paście trzodę Bożą … nie jako panujący…. lecz jako wzór dla trzody” (I Piotr 5:1-3).

Spotykamy się z różnorodnością porządków, chociażby w prowadzeniu nabożeństw (np. modlitwy indywidualne lub wspólne, pieśni podawane lub wybrane, grupy prowadzące śpiew lub liderzy, krawaty lub ich brak, czytane kazania, czasami slajdy lub kazania z serca i przeżyć). Wprowadzenie tych wszystkich tzw. Bożych porządków w jednym miejscu raczej doprowadzi do nieładu, zamieszania czy też chaosu. Wywoła wśród uczestników takiego spotkania niezadowolenie, a może nawet uczucia wrogości. Ktoś, kto ma doświadczenia z pobytu na nabożeństwach w wielu zborach różnych denominacji nie musi nawet sobie wyobrażać, co by się działo, gdyby członkowie z różnych grup wyznaniowych spotkali się w jednym miejscu, każdy wprowadzając w nabożeństwo swój (nazwany biblijnym) porządek.

Biorąc pod uwagę wyżej opisane sytuacje czy można określić prawdziwy Boży porządek? Gdybym teraz napisał własne spojrzenie, jaki ma być Boży porządek w zborze, to by powstała kolejna ludzka koncepcja porządku zwanego biblijnym, poparta różnymi wersetami tak z Nowego, jak i ze Starego Testamentu (a tak naprawdę wynikająca z doświadczeń życiowych)

Cechy charakterystyczne zborów Chrystusowych są zapisane w Nowym Testamencie. Poniżej niektóre z nich. Dla pełnego obrazu zachęcam do przeczytania całych fragmentów.

Chrystus jest Głową Kościoła (Ef. 5:23). On (Jezus Chrystus, Głowa Kościoła) ustanowił jednych apostołami, drugich …. abyśmy wzrastali … w Chrystusa, z którego całe ciało …. według zgodnego z przeznaczeniem działania każdego poszczególnego członka rośnie i buduje siebie samo w miłości (Ef. 4:11-16). „Miejcie pieczę o samych siebie i całą trzodę, wśród której was Duch Święty ustanowił biskupami” (Dz.Ap. 20:28). W każdym różnie przejawia się Duch ku wspólnemu pożytkowi. Jeden otrzymuje przez Ducha mowę mądrości, drugi …. wszystko to zaś sprawia jeden i ten sam Duch, rozdzielając każdemu poszczególnie jak chce (I Kor. 12:7-11). Wszystkie członki ciała tworzą jedno ciało, tak i Chrystus …. tymczasem Bóg umieścił członki w ciele, każdy z nich tak, jak chciał (I Kor 12:12-18). Nie wszystkie członki tę samą czynność wykonują … mamy różne dary według udzielonej nam łaski: …. (Rzym. 12:3-8).

Chrystus jako Głowa Kościoła ustanowił kto jaką służbę ma sprawować, żeby ciało się rozwijało. Paweł, apostoł Chrystusa, przekazuje Tytusowi, żeby uporządkował pewne sprawy w zborach, w szczególności ustanawiając starszych, którzy spełniają Boże (nie ludzkie) oczekiwania (Tyt. 1:5-9). Duch obdarowuje każdego darami tak, jak chce, a nie tak jak życzy sobie człowiek. Każdy ma przyjąć w pokorze wyznaczone przez Boga swoje miejsce w ciele Chrystusa i czynić to, co do niego należy, zgodnie z przeznaczeniem, a nie będąc okiem próbować zamienić się z ręką. Odwołanie się do ciała, które spojone i związane przez zasilające się stawy, wskazuje na wspólnotę, a nie podział na duchowieństwo i laikat, czy też demokratycznie wybrane osoby na stanowiska określone w statucie lub wg zasad przyjętych przez lokalny zbór. I nawet, jeżeli tak jest, to obowiązuje zasada:

„Wszyscy zaś przyobleczcie się w szatę pokory względem siebie” (I Piotr 5:5)

Powyższy tekst nie zawiera wszystkich odpowiedzi na zadane pytanie: „hierarchia czy wspólnota?”, lecz jest refleksją wynikającą z osobistych doświadczeń oraz rozważań Słowa Bożego na grupach domowych.

Pozdrawiają was wszystkie zbory Chrystusowe (Rzym. 16:16).
Daniel