W prostocie serca

Zaburzenie  jedności w zborze, najczęściej jest spowodowane odejściem od myśli Chrystusowej i zwróceniem się ku myślom, filozofiom ludzkim. Takim czy innym, często nie spójnym, sprzecznym ze sobą. Moje przesłanie jest poświęcone jedności w zborze, jedności odpowiedzialnej, nie za wszelką cenę, nie kosztem prawdy, jednak jedności która jest, powinna być fundamentem każdej wspólnoty uczniów Jezusa.

„Również ja, gdy przyszedłem do was, bracia, nie przyszedłem z wyniosłością mowy lub mądrości, głosząc wam świadectwo Boże. Albowiem uznałem za właściwe nic innego nie umieć między wami, jak tylko Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego. I przybyłem do was w słabości i w lęku, i w wielkiej trwodze, a mowa moja i zwiastowanie moje nie były głoszone w przekonywających słowach mądrości, lecz objawiały się w nich Duch i moc, aby wiara wasza nie opierała się na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej. My tedy głosimy mądrość wśród doskonałych, lecz nie mądrość tego świata ani władców tego świata, którzy giną; ale głosimy mądrość Bożą tajemną, zakrytą, którą Bóg przed wiekami przeznaczył ku chwale naszej,” (1 list do Koryntian 2:1-7)

„i znowu: Pan zna myśli mędrców, że są marne.” (1 list do Koryntian 3:20)

Zauważmy, że apostoł Paweł podkreśla, że „myśli mędrców, że są marne”. Dlaczego tak pisze? Otóż dlatego, że problem braku jedności bierze swój początek w marnej myśli mędrców którzy chcą do wspólnoty wnieść swoją teologię, swoją filozofię, swoje rozwiązania, antagonizując wierzących i tworząc stronnictwa. Kościół kładzie nacisk na wykształcenie. Czym jest wykształcenie? Człowiek wykształcony teologicznie jest ukształtowany nie przez Słowo, nie przez Rhema, ale przez wykładowców danej uczelni teologicznej. A uczelnie mają rożne interpretacje Słowa…

”Uważajcie, aby was ktoś nie prowadził jako swój łup dzięki filozofii i próżnemu oszustwu, opartemu na ludzkiej tradycji i elementarnych zasadach tego świata, a nie na Chrystusie;”  List do Kolosan 2:8

Uważajcie!

Czytając inne fragmenty pism Pawła widzimy, ze jest on apostołem jedności i w wielu miejscach o tą jedność, braterstwo, miłość apeluje. Dla przykładu:

„dopełnijcie radości mojej i bądźcie jednej myśli, mając tę samą miłość, zgodni, ożywieni jednomyślnością.” (List do Filipian 2:2)

„ A Bóg, który jest źródłem cierpliwości i pociechy, niech sprawi, abyście byli jednomyślni między sobą na wzór Jezusa Chrystusa, abyście jednomyślnie, jednymi usty wielbili Boga i Ojca Pana naszego, Jezusa Chrystusa.” (List do Rzymian 15:5,6)

Tymczasem od czasów śmierci apostołów Pana mieliśmy kilkanaście wielkich sporów teologicznych i całą masę drobnych… Augustyn kontra Pelagiusz; Luter – Erazm, Kalwin – Arminiusz, Castellion i Amyraldus w tle Whitefield – Wesley. Pelagianizm, Arianizm, Kalwinizm, Amyraldianizm, Arminianizm, Russellizm, Milerryzm, Ellen White, Rutherford, Johnson & Jolly, Joseph Smith, można by tu wymienić wielu innych starożytnych i nowozytnych filozofów, mędrców, wiele innych logii i izmów.

I w ten sposób Izm powstaje przeciwko innemu Izmowi jedna Logia przeciwko innej Logii, a ta walka jest często bitwą o słowa, na poziomie filozoficznych, zagmatwanych definicji…

Do tych podziałów dochodzi przekonanie,  a w zasadzie te przekonania podsycają tylko spory, są to rewelacje o nie wystarczalności Słowa Bożego… Do tego dochodzi jeszcze, coraz modniejsza wyższa humanistyczna krytyka tekstu, która jest  nie do zaakceptowania, proces odzwyczajania ewangelicznych chrześcijan od „starodawnego” Słowa Bożego.

W prostocie serca…

„Każdego dnia trwali zgodnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali pokarm z radością i w prostocie [gładkości] serca;” Dzieje Apostolskie 2:46

„Codziennie spotykali się w świątyni” – Pierwsi chrześcijanie nadal gromadzili się w świątyni, aby oddawać cześć Bogu, modlić się i słuchać Słowa Bożego. W tamtym czasie byli to głównie wierzący Żydzi, więc logiczne było, że spotykali się w znajomym miejscu, aby zgłębiać wiedzę o Jezusie. „Łamiąc chleb po domach i jedli razem” – Nie spotykali się tylko publicznie, aby oddawać cześć Bogu, ale także dzielili się posiłkami w swoich domach. Prawdopodobnie obejmowało to zarówno zwykłe posiłki, jak i Wieczerzę Pańską. Czynili to „z radością i prostotą [gładkością, szczerością] serca” – Ich spotkania nie były jedynie rytuałami religijnymi. Naprawdę cieszyli się z bycia razem, świętując swoją nową wiarę w Chrystusa, a ich serca były przepełnione wdzięcznością i radością.

„To bowiem jest naszą chlubą: świadectwo naszego sumienia, że w prostocie [świętości] i w szczerości [przejrzystości, czystości] Bożej, nie w cielesnej mądrości, ale w łasce Boga postępowaliśmy na świecie, a szczególnie względem was.” 2 Koryntian 1:12

Służba i postępowanie apostoła Pawła charakteryzowały się prostotą i pobożną szczerością, a nie światową mądrością. Miał czyste sumienie, ponieważ jego działania były kierowane łaską Bożą i Duchem Świętym, a nie egoizmem, wyuczoną filozofią czy sprytną manipulacją. Ten werset wyjaśnia uczciwość Pawła, zwłaszcza gdy niektórzy w kościele w Koryncie kwestionowali jego motywy, a on sam musiał zmienić plany podróży.