Nie jesteśmy panami waszej wiary…

Oczywiście nie możemy być panami nad czyjąś wiarą…

2 Kor 1:24: „Nie żebyśmy panowali nad waszą wiarą, ale jesteśmy współpracownikami dla waszej radości; albowiem wiarą stoicie…”

Wiele kwestii biblijnych ma „dwie strony medalu”. Nie możemy być panami nad czyjąś wiarą, ale z drugiej strony Jakub i Pan Bóg w słowach do proroka Ezechiela zachęca nas aby ostrzegać i zawracać ludzi ze złej drogi. Z jednej strony nie możemy być krytykanccy, z drugiem nie możemy być bez krytyczni. Nie możemy osądzać, ale powinniśmy rozsądzać…

„Bracia! Jeśli ktoś z was zostałby odwiedziony od prawdy, a ktoś by go zawrócił, Niech wie, że kto zawrócił grzesznika z jego błędnej drogi, uratuje jego duszę od śmierci i zakryje mnóstwo grzechów.” Jak 5:19-20

„Synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem domu Izraela. Usłysz więc słowo z moich ust i upominaj go ode mnie. […] Lecz jeśli ostrzeżesz bezbożnego, a on nie odwróci się od swej bezbożności i od swej bezbożnej drogi, to on umrze w swojej nieprawości, ale ty wybawisz swoją duszę.” Ezechiela 3: 16-21

Czasami Bóg zamiast w miejscu duchowego komfortu tzw świętego spokoju, stawia nas w miejscu konfrontacji i obrony Prawdy wynikającej ze Słowa Bożego.

Dziś mamy taką konfrontację, bardzo wyraźną z wieloma błędnymi naukami i praktykami oraz między zakrywającym o sekciarstwo ekskluzywizmem a szeroko otwartym inkluzywizmem z całą gamą zwiedzenia uniwersalizmu, relatywizmu, konformizmu i permisywizmu. To są trudne określenia, ale bardzo dobrze oddają daleko posunięty inkluzywizm.

Daleko posunięty ekskluzywizm wcześniej czy później przeradza się w sekciarstwo, a to nie jest zdrowa społeczność w świetle nauki apostolskiej wynikającej ze Słowa Bożego.

I widzimy, a jak nie widzimy, to niech Bóg nam to pokaże, że niektórzy Bracia daleko się zapędzają w obu tych kierunkach. Dzieje się tak gdyż często zatrzymujemy się na słowach NAPISANO, zamiast trzymać się zasady: napisano, iż napisano i napisane jest również….

Dzieje się tak też dlatego, ponieważ często nie jesteśmy „myśli Chrystusowej” która jest fundamentem jednomyślności w kościele.

Ta konfrontacja między ekskluzywizmem a inkluzywizmem miała miejsce wiele razy w historii kościoła. Widzimy to w książce Kościół Pielgrzym…. Czytamy o tym m. in w rozdziale 17 gdzie jest pokazany bolesny konflikt między Darbystami a George Mullerem, Craikiem i Grovesem.

Oczywiście nie możemy być panami nad czyjąś wiarą… ale; „A rozkazujemy wam, bracia, w imieniu Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście się odłączali od każdego brata postępującego nieporządnie, a nie według przekazu nauki, który otrzymał od nas.” 2Tes 3:6;

„αιρετικον [heretikon] [człowieka, heretyka] wywołującego rozłamy – Wprowadzającego stronnictwa człowieka po jednym i drugim napomnieniu – włożeniu do rozumu odrzucaj – odsuwaj” Tt 3:10;

„Lecz teraz napisałem wam, abyście nie łączyli się z kimś, jeśli ten jest nazwany bratem, a jest nierządnikiem lub chciwcem, lub bałwochwalcą, lub oszczercą, lub pijakiem, lub grabieżcą, żebyście z takim razem nie jadali. Bo po co mi sądzić tych z zewnątrz? Czy wy nie sądzicie tych, którzy są wewnątrz? Tych z zewnątrz natomiast osądzi Bóg. Usuńcie więc niegodziwego spośród was samych.” 1Kor 5:11-13;

2Tm 4:2-3: „Głoś słowo, bądź gotów w dogodnym i w niedogodnym czasie, wykaż błąd, skarć, zachęć z wszelką cierpliwością i nauką. Albowiem będzie czas, gdy zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich pożądliwości nagromadzą sobie nauczycieli, dając sobie łechtać ucho,”

Ale też napisano…”Bo gdy przychodzi ktoś i zwiastuje innego Jezusa, którego myśmy nie zwiastowali, lub gdy przyjmujecie innego ducha, którego nie otrzymaliście, lub inną ewangelię, której nie przyjęliście, znosicie to z łatwością.” 2 Kor 11:4: