Ubierzcie się więc,[…] w serdeczne współczucie, dobroć…

W Liście do Kolosan 3 rozdział apostoł Paweł przedstawia praktyczne nauczanie na temat przemiany wierzącego ze starego życia sprzed zbawienia do nowego życia, które jest teraz „ukryte z Chrystusem w Bogu” (Kolosan 3:3).

Porównuje to „uśmiercenie”, czyli porzucenie starego, grzesznego sposobu życia, do procesu zdejmowania starych szat (Kolosan 3:5–11. W zamian za stare łachmany wierzący przywdziewają nowe szaty: „Przyobleczcie się więc, jako wybrani Boży, święci i umiłowani, w serdeczne współczucie, dobroć, pokorę, łagodność, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśli ktoś ma coś do zarzucenia drugiemu. Jak Pan wam wybaczył, tak i wy. A nade wszystko przyobleczcie się w miłość, która jest spoiwem doskonałej harmonii” Kol 3:12–14. Każdy element nowo nałożonego ubioru (współczucie, życzliwość, pokora, łagodność, cierpliwość, wyrozumiałość itd.) odnosi się do relacji międzyludzkich wierzącego we wspólnocie chrześcijańskiej.

Paweł doskonale rozumiał to, niemal niemożliwe wyzwanie, jakim jest zbudowanie pokojowego, harmonijnego współistnienia między ludźmi – między niewolnikami a panami, między Żydami a poganami, między bogatymi a biednymi.

Aby Kościół mógł prawdziwie być Ciałem Chrystusa na ziemi, w sercach i życiu jego członków musi dokonać się prawdziwa duchowa rewolucja. Wspólnota oddająca cześć Chrystusowi jest możliwa tylko wtedy, gdy wierzący znoszą się nawzajem w duchu miłości. Słowo „znosić” w oryginale greckim oznacza „znosić coś nieprzyjemnego lub trudnego”. Znoszenie się nawzajem oznacza gotowość do znoszenia innych wierzących, pomimo różnic i rozdrażnienia. Mamy żyć w duchu pokory i traktować się nawzajem z cierpliwością i współczuciem.

Prawdziwe relacje, zwłaszcza w tak zróżnicowanej wspólnocie jak Kościół Kolosan 3:11, zawsze będą wymagać wyrozumiałości. Ale nie chodzi tu tylko o znoszenie się nawzajem lub tuszowanie trudności, pielęgnując gorycz lub pozwalając, by grzeszne zachowania się rozpanoszyły Kolosan 3:5–11; Galacjan 6:1–5; Jakuba 5:19–20. Mamy „starać się zachować jedność Ducha w spójni pokoju” Efezjan 4:3. Opiera się to na dziele Chrystusa i opiera na prawdzie o tym, kim jest Bóg i co uczynił Efezjan 4:4–6; Jana 17:20–2. W tym celu wierzący są wezwani do przebaczania sobie nawzajem, tak jak Pan przebacza nam Kolosan 3:13; Efezjan 1:7; 2 Koryntian 5:19. Jezus Chrystus jest naszym wzorem znoszenia się nawzajem i okazywania przebaczenia Kolosan 2:13. Nigdy nie idzie na kompromis w kwestii prawdy i zawsze działa w miłości Efezjan 4:15–16.

Paweł zostawia na koniec najważniejszą i najpiękniejszą szatę do nałożenia: „A nade wszystko przyodziejcie się w miłość, która nas wszystkich jednoczy w doskonałej harmonii” Kolosan 3:14. Ofiarna miłość agape to rodzaj miłości, o której mówi tutaj Paweł. Tylko bezwarunkowa miłość może utkać nić wystarczająco mocną, by zszyć gobelin wierzących w doskonałej jedności. Paweł kieruje podobne napomnienie do kościoła w Efezie: „Prowadźcie życie pełne miłości, naśladując Chrystusa, który nas umiłował i samego siebie wydał za nas w ofierze, na wonność miłą Bogu” Efezjan 5:2.

Paweł modli się również za wierzących w Rzymie, aby byli wobec siebie cierpliwi: „A Bóg, który daje cierpliwość i pociechę, niech sprawi, abyście mieli wobec siebie takie samo usposobienie, jakie miał Chrystus Jezus, abyście zgodnie i jednym głosem wielbili Boga i Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa. Przyjmujcie więc siebie nawzajem, jak i Chrystus przyjął was, ku chwale Boga” Rzymian 15:5–7. Nasza gotowość do cierpliwego przyjmowania siebie nawzajem i życia razem w pokoju i harmonii przynosi chwałę i cześć Bogu.

Znoszenie kogoś, czyli wyrozumiałość, to cecha charakteru Boga, z której korzystają ludzie: „Czy gardzisz bogactwem jego dobroci, cierpliwości i nieskwapliwości, nie wiedząc, że dobroć Boga prowadzi cię do pokuty?” Rzymian 2:4; także Ps 103:8 „Łaskawy i litościwy jest PAN, nieskory do gniewu i pełen wielkiego miłosierdzia. Nie będzie się spierał bez końca ani wiecznie gniewu chował.”

Gdy odrzucamy stare, grzeszne „ja” i przyodziewamy się w święte cechy Boga, przemieniamy się na Jego obraz. Stajemy się „życzliwi i współczujący wobec siebie nawzajem, przebaczając sobie nawzajem, tak jak Bóg wam przebaczył w Chrystusie” Efezjan 4:32. Jako członkowie ciała Chrystusa, „każdy członek należy do siebie nawzajem” Rzymian 12:5. Znosimy trudności i nieprzyjemności w relacjach między sobą, ponieważ wszyscy jesteśmy jednością – częściami tej samej całości.

Rozważanie na podstawie –
https://www.gotquestions.org/bear-with-one-another.html