×

Pan mój i Bóg mój

Pan mój i Bóg mój

„Odpowiedział Tomasz i rzekł mu: Pan mój i Bóg mój.” Ewangelia Jana 20:28

Od dłuższego czasu przyglądam się debacie na temat boskości Jezusa. Wielu wierzących spiera się o to jak „wygląda” Bóg. Tymczasem problemem dla wielu z tych osób jest realne uznanie Jezusa jako ich Chrystusa, ich Pana, ich Króla, ich Boga. Obawiam się, że nagonka na to, że Jezus nie jest Bogiem wynika z buntu i zwykłej zarozumiałości i pychy człowieka, który w swojej niedoskonałości, chce opisać nieskończenie doskonałego Boga, który jest Duchem.

Dysputy o naturze Boga który jest Duchem, to takie jakby grupa dzieci z przedszkola kłóciła się o dualizm korpuskularno – falowy… – „Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie.” Ewangelia Jana 4:24

Kłopotliwy filozoficzny spór o miejsce i boskość Syna Bożego zapoczątkował Ariusz. Co dobrego, poza rozłamami, a nawet tumultami i piosenkami „disko – polo” wniósł do kościoła. Czy jego kampania przeciw boskości Chrystusa zbliżyła ludzi do Boga? Czy raczej spowodowała odebranie czci Jezusowi w ogóle. Co dzisiaj ten spór wnosi do wspólnot?

Kombinacje z boskością Jezusa zrodziły Świadków Jehowy i cały szereg dziwnych grup niczym nie przypominających uczniów Jezusa.

W Księdze Hioba 26:14 czytamy; „Oto te sprawy, to zaledwie zarys Jego drogi i niczym szept słyszymy Jego słowo! Kto więc zdoła zrozumieć grom Jego potęgi.” Hiob tymi słowami uczy pokory i zamyka usta wszelkim debatom jak „wygląda” Bóg.

W tym temacie, kilka lat temu, sporo do myślenia dał mi werset: „ Skoro więc jesteśmy z rodu Bożego, nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo jest podobne do złota, srebra albo do kamieni, dzieł rąk albo myśli człowieka.” Inne tłumaczenie „Będąc więc z rodu Bożego, nie powinniśmy sądzić, że jest On podobny do rzeźby ze złota, srebra czy kamienia, wykonanej na miarę artystycznych zdolności i wyobraźni człowieka.” Dzieje Apostolskie 17:29

Bóg nie jest podobny do dzieła naszej wyobraźni, myśli teologicznej i taka filozoficzna „rzeźba” nikomu nie jest potrzebna. Trzeba nam dzisiaj takiej uczniowskiej prostoty by powiedzieć za Tomaszem „Pan mój i Bóg mój.” Zauważyliście, że Jezus nie sprostował Tomasza.

W Ewangelii Jana czytamy;

„Teraz jest uwielbiony Syn Człowieczy i Bóg jest w nim uwielbiony. A jeśli Bóg jest w nim uwielbiony, to go też Bóg uwielbi sam w sobie, i to wkrótce go uwielbi. […] Kto mnie widział, zaczął widzieć i mojego Ojca; jak ty możesz mówić: Pokaż nam Ojca? Czy nie wierzysz, że ja jestem w Ojcu, a Ojciec jest we mnie? Słowa, które ja do was mówię, nie od siebie mówię; natomiast Ojciec, który mieszka we mnie, On czyni dzieła. Wierzcie mi, że ja jestem w Ojcu, a Ojciec jest we mnie;” Jana 13:32,33; 14:9-11

”Aby wszyscy czcili Syna, tak jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, nie czci Ojca, który Go posłał.” Ewangelia Jana 5:23

Wczesnochrześcijański teolog Tertulian (ok. 155–220 n.e.) jest uznawany za pierwszego, który użył łacińskiego terminu trinitas (Trójca) do opisania Bóstwa jako Ojca, Syna i Ducha Świętego. Pisząc pod koniec II lub na początku III wieku, używał tego terminu w odniesieniu do „jednej substancji, trzech osób”.

Kościół za czasów Konstantyna Wielkiego był dość mocno podzielony jeżeli chodzi o poukładanie sobie boskości Jezusa, czy On jest Bogiem, a jeżeli jest to może jest takim małym bogiem przez małe 'b’. Odbywały się Synody, jeden Synod uchwalał zasady wiary po to aby za kilka miesięcy inny Synod je zmienił. A często moderatorem debat był cesarz…

Na teologiczne różnice zdań i podziały z całą pewnością miała wpływ filozofia grecka. Zależy jakiego radia ludzie słuchali takie mieli poglądy. Radio Sokrates różniło się od Radia Platon.

Czy Tomasz miał wiedzę na temat unii hipostatycznej, zjednoczenia natur w Jezusie Chrystusie. Czy mówiąc Pan mój i Bóg mój, podkreślił, że Jezus Chrystus jest współistotny Bogu Ojcu (homousios) Pierwszy raz termin teologiczny  homoousia pojawia się w 325 roku n.e. w nicejskim credo i od razu wywołał skandal, który zakończył się wewnątrzkościelnym podziałem. Kontrowersje wynikały z faktu, iż do dotychczasowej terminologii biblijnej, określającej wyznanie wiary, włączono słownictwo filozofii greckiej. Czy Tomasz  wierzył w Trójcę, lub jej zaprzeczał? Czy był trynitarzem lub antytrynitarzem? Czy zastanawiał się jaka jest różnica pomiędzy homoousios a homoiousios.

A inni ludzie o prostych sercach, na przestrzeni wieków, pasterze, kowale, rolnicy, niewolnicy, robotnicy najemni, czy oni roztrząsali te złożone kwestie teologiczno filozoficzne?

Osobiście unikam debat trynitarzy z antytrynitarzami ponieważ przypomina mi to kłótnie przedszkolaków o kwantową teorię pola i zasadę nieoznaczoności Heisenberga.

Dziś sprzeczamy się o to jak wygląda i jak działa Bóg, dzielą nas poglądy na temat boskości Jezusa a jednocześnie mamy ogromny praktyczny problem z uznaniem Go za naszego Pana i naszego Boga.

Czy czcisz Syna tak jak Ojca? To jest sedno naszego uczniostwa i sporu hipostatycznego…

Opublikuj komentarz