Rzymian 11: 33-36

„O głębokości bogactwa [i] mądrości, i poznania Boga! Jakże niezbadane są wyroki [sądy] jego i nie wyśledzone [niedościgłe, nieprzeniknione, nie do wytropienia] drogi jego!  Bo któż poznał myśl [umysł, sposób myślenia] Pana? Albo któż był doradcą Jego?  Albo któż wpierw dał mu coś, aby za to otrzymać odpłatę [spłatę]?  Albowiem z [od] Niego i przez [poprzez] Niego [dzięki Niemu] i ku Niemu [dla Niego] jest wszystko; Jemu niech będzie chwała na wieki. Amen.”

Tym bardzo ciekawym fragmentem Paweł kończy rozprawę na temat Izraela. To jest bardzo pouczające miejsce. Można by powiedzieć, że tym fragmentem, niczym modlitwą, powinny kończyć się wszystkie debaty teologiczne. Spory do niczego nie prowadzą. Przez lata List do Rzymian służył ludziom do ostrych dyskusji teologicznych i podziału we wspólnotach. Dyskusje te dotyczyły zbawienia, wolnej woli, losu Żydów i często przypominały ekstremalne akrobacje teologiczne. W końcówce jedenastego rozdziału Paweł zdaje się pisać. O czym my tutaj w ogóle dyskutujemy? Już wcześniej w wierszu 11:25 pisał; Nie bądź przemądrzały, zarozumiały, arogancki. Nie zachowuj się jakbyś zjadł wszystkie rozumy. Wiedza teologiczna nie może nikogo nadymać. Nasza wiedza teologiczna nie może być wiedzą akademicką, zmysłową, musi to być wiedza, poznanie duchowe, objawione.

”Ponieważ to, co o Bogu wiedzieć można, jest dla nich jawne, gdyż Bóg im to objawił.” Rzymian 1:19

„Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha. Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego. 1 Koryntian 2:10; „a uczynił tak, aby objawić bogactwo chwały swojej nad naczyniami zmiłowania, które uprzednio przygotował ku chwale,” Rzymian 9:23

O głębio bogactwa i mądrości, i poznania Boga!

„Dziękuję Bogu zawsze za was, za łaskę Bożą, która wam jest dana w Chrystusie Jezusie, i żeście w nim ubogaceni zostali we wszystko, we wszelkie słowo i wszelkie poznanie,” 1 Koryntian 1:4

Z drugiej strony Słowo Boże zachęca nas do poznania i poznawania Pana Boga. W tym jest głębia bogactwa. Nie w złocie, ale w poznaniu Boga i w Jego mądrości. Są one „tłustym pokarmem sycącym nasze dusze”. Jego drogi, sposób postępowania, postanowienia są niedościgłe, niezgłębione, trudne do wytropienia, trudne do dogonienia. Mimo to człowiek nieudolnie tropi, ściga je, próbuje zbadać. Choć jest to niedościgłe Pan Bóg pewne obszary z Jego głębokich niedostępności pozwala nam odrywać i poznać

„I zaczął Daniel mówić tymi słowy: Niech będzie błogosławione imię Boga od wieków na wieki, albowiem do niego należą mądrość i moc. On zmienia czasy i pory, On utrąca królów i ustanawia królów, udziela mądrości mądrym, a rozumnym rozumu. On odsłania to, co głębokie i ukryte; wie co jest w ciemnościach, u Niego mieszka światłość.” Księga Daniela 2:20-22

Oczywiście, możemy, powinniśmy dyskutować, bo to co nam jest potrzebne do życia i pobożności zostało nam objawione, ale pewne sprawy pozostaną w kwestii niedoskonałych przypuszczeń. Ważne aby nie przekroczyć granicy polegania na naszym rozumie i pewnych kwestii nie zamykać na ostatni guzik. Niech przysłowiową kropkę nad 'i’ postawi sam Bóg.

„Teraz bowiem widzimy jakby przez zwierciadło i niby w zagadce, ale wówczas twarzą w twarz. Teraz poznanie moje jest cząstkowe, ale wówczas poznam tak, jak jestem poznany.” 1 Koryntian 13: 12

Bo kto poznał myśl Pana?

Apostoł Paweł w dwóch miejscach w listach w Rzymian i w 1 Koryntian, powołuje się na fragment z Izajasza. To są słowa, które powinniśmy na trwale zapisać w swojej pamięci.

„Kto zmierzył swoją garścią wody i piędzią wytyczył granice niebiosom? A kto korcem odmierzył glinę? Kto zważył na wadze góry, a pagórki na szalach wagi? Kto kieruje Duchem Pana, a czyja rada pouczyła go? Z kim się naradzał, aby nabrać rozumu i nauczyć się właściwej drogi? Kto uczył go poznania i wskazał mu drogę rozumu? Oto narody są jak kropla w wiadrze i znaczą tyle, co pyłek na szalach wagi, oto wyspy ważą tyle, co ziarnko piasku.” Izajasza 40:12-15

„Czy podsłuchiwałeś na radzie Bożej i stamtąd zaczerpnąłeś mądrości?” Księgi Joba 15:8; „Któż bowiem stał w radzie PANA, widział i słyszał jego słowo? Kto rozważył jego słowa i usłyszał je?” Jeremiasza 23:18

„Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan, lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze. ” Izajasza 55:8,9

„Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem, i nie może ich poznać, gdyż należy je duchowo rozsądzać. Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, sam zaś nie podlega niczyjemu osądowi. Bo któż poznał myśl Pana? Któż może go pouczać? Ale my jesteśmy myśli Chrystusowej.” 1 Koryntian 2:16

Albo kto dał Mu najpierw coś
i zostanie mu za to oddane w zamian?

Wiersz 35 mówi nam wyraźnie, że na nic nie możemy sobie zapracować, kupić, zasłużyć sobie czymś. Nie można Pana Boga do czegoś zobowiązać, wymusić coś na Nim. Zrobić dobre wrażenie. „Albo kto pierwszy Go obdarował, tak iż byłby On jego dłużnikiem?”” Kto Go pierwszy obdarował i na zasadzie należnej wzajemności coś od Niego otrzymał?”

Gdyż z Niego i przez Niego,
i ku Niemu jest wszystko;
Jemu chwała na wieki.
Amen.

W centrum jest On, Pan [Kyrios]. On jest Wszystkim.

W tym określeniu jest doskonała pełnia i harmonia. On jest źródłem i celem wszystkiego. Słowa „wszystko we wszystkim” NT wymiennie stosuje do Boga Ojca jak i do Pana Jezusa. Dzisiaj, kiedy w centrum, człowiek postawił sam siebie, ten fragment, przywraca prawidłowe spojrzenie na Boga, a także na boskość Jezusa. Boga, który jest Panem, któremu należy się chwała. W języku greckim chwała to 'doksa” stąd takie zakończenie mowy, listu teologowie nazywają doksologią. Wypchnięcie Pana Boga poza centrum, brak uwielbienia Go prowadzi do ciemności, nieczystości i nieprawości o czym czytaliśmy w Rzymian 1:21-25;

Blog ze studium Listu do Rzymian –
https://listdorzymian.blogspot.com/2018/08/