Chazael

Chazael (hebr. ‏חֲזָהאֵל‎) – król Aramu-Damaszku. Panował od ok. 844/842 p.n.e. do ok. 800 p.n.e. Początkowo był urzędnikiem na dworze Ben-Hadada II. Według Biblii Bóg nakazał Eliaszowi namaścić go na króla Damaszku, jednak zrealizował to dopiero Elizeusz, który po objawieniu Chazaelowi woli Pana zapłakał, przewidując co ten uczyni Izraelitom. Chazael, którego imię tłumaczy się jako „Bóg widział”, był ambitnym i bezwzględnym człowiekiem, który panował nad Aramem około 46 lat.

„A oto głos przemówił do niego: Co tu robisz, Eliaszu? A on odpowiedział: Byłem bardzo gorliwy względem PANA, Boga zastępów. Synowie Izraela bowiem porzucili twoje przymierze, zburzyli twoje ołtarze i pomordowali mieczem twoich proroków. Ja sam tylko pozostałem i szukają mojej duszy, aby mi ją odebrać. Ale PAN powiedział do niego: Idź, wróć tą samą drogą na pustynię Damaszku. A kiedy tam przybędziesz, namaścisz Chazaela na króla nad Syrią.” A Jehu, syna Nimsziego, namaścisz na króla nad Izraelem. Elizeusza zaś, syna Szafata, z Abel-Mechola, namaścisz na proroka po tobie. I stanie się tak, że ktokolwiek uniknie miecza Chazaela, tego zabije Jehu, a ktokolwiek uniknie miecza Jehu, tego zabije Elizeusz.” 1 Królewska 19:14-16

Dlaczego Eliasz nie namaścił Chazaela na króla Aramu, a Jehu na króla Izraela? Czy Eliasz był nieposłuszny Bogu?

Chazael i Jehu byli ludźmi, którzy mieli być narzędziami Bożej sprawiedliwości w karaniu i zniszczeniu domu Achaba. Niektórzy komentatorzy sugerują, że tymczasowe upokorzenie i skrucha Achaba [1 Królewska 21] spowodowały również tymczasowe wstrzymanie kary dla jego domu, opóźniając potrzebę mianowania jego zastępcy na króla. Mimo że Chazael nie został od razu namaszczony przez Eliasza, prorocze słowo Boga i tak się spełniło.

„Potem Elizeusz przyszedł do Damaszku, a Ben-Hadad, król Syrii, chorował. I oznajmiono mu: Mąż Boży przyszedł tutaj. Wtedy król powiedział do Chazaela: Weź w ręce dar, wyjdź naprzeciw męża Bożego i przez niego zapytaj PANA: Czy wyzdrowieję z tej choroby? Chazael wyszedł więc naprzeciw niego i wziął ze sobą dar ze wszystkich dóbr Damaszku, załadowany na czterdziestu wielbłądach. Przyszedł i stanął przed nim, i powiedział: Twój syn Ben-Hadad, król Syrii, posłał mnie do ciebie z pytaniem: Czy wyzdrowieję z tej choroby? Elizeusz odpowiedział mu: Idź i powiedz mu: Na pewno wyzdrowiejesz. Lecz PAN objawił mi, że na pewno umrze. Wtedy z twarzą zastygłą patrzył na niego, aż tamten się zawstydził. I mąż Boży zapłakał. Chazael zapytał go: Czemu mój pan płacze? Odpowiedział: Bo wiem, jakie zło wyrządzisz synom Izraela. Ich twierdze spalisz ogniem, ich młodzieńców pomordujesz mieczem, ich dzieci roztrzaskasz i ich brzemienne rozprujesz. Wtedy Chazael powiedział: Co? Czy twój sługa jest psem, żeby miał czynić tak straszną rzecz? Elizeusz odpowiedział: PAN pokazał mi, że ty będziesz królem nad Syrią. Potem odszedł od Elizeusza i przyszedł do swego pana, który zapytał go: Co ci powiedział Elizeusz? Odpowiedział: Powiedział mi, że na pewno wyzdrowiejesz. A nazajutrz Chazael wziął kołdrę, zamoczył ją w wodzie i rozciągnął na jego twarzy, tak że umarł. Chazael zaś królował w jego miejsce.” 2 Królewska 8: 13-15

Król Ben-Hadad był ciężko chory. Elizeusz udał się do Damaszku i spotkał się z Chazaelem, który przywiózł „na czterdzieści wielbłądów wszystkie najprzedniejsze towary z Damaszku” jako dar od króla (2 Krl 8,9), a także z pytaniem króla, czy wyzdrowieje z choroby.

Elizeusz, rozmawiając z Chazaelem, zaczął płakać. Chazael zapytał, dlaczego prorok płacze, a Elizeusz odpowiedział: „Wiem, jaką krzywdę wyrządzisz synom Izraela”. Chazael wyraził wątpliwość, a Elizeusz powtórzył proroctwo Boga, że ​​Chazael zostanie królem. Chazael wrócił do Ben-Hadada i „następnego dnia wziął grubą tkaninę, namoczył ją w wodzie i rozłożył na twarzy króla, tak że ten umarł. Potem Chazael objął po nim władzę królewską”. Jest prawdopodobne, że Chazael planował morderstwo od jakiegoś czasu, a jego reakcją na proroctwo Elizeusza było udawane zaskoczenie. Bóg dostrzegł zdradę w jego sercu, wiedział, że jest gburem, bezwzględnym i obłudnym człowiekiem, a pomimo tego, a może właśnie dlatego ustanowił go, pomazał go na króla.

Chazael zabił Ben-Hadada i przejął tron. Ze względu na uzurpatorski charakter rządów inskrypcja króla Salmanasara III nazywa go „synem nikogo”, a stela z Tel Dan mówi, że królem uczynił go bóg Hadad, a nie jego ojciec.

Objęcie władzy przez Chazaela doprowadziło do upadku przymierza z Izraelem przeciwko Asyrii. Podjął wojnę z Izraelem i pokonał jego króla Jorama pod Ramot w Gileadzie.

Achazjasz … królował jeden rok w Jerozolimie. … Szedł on drogą domu Achaba i czynił to, co złe w oczach PANA, jak dom Achaba. Był bowiem zięciem domu Achaba. Wyruszył z Joramem, synem Achaba, na wojnę z Chazaelem, królem Syrii, do Ramot-Gilead, ale Syryjczycy zranili Jorama. Król Joram wrócił więc, aby się leczyć w Jizreel z ran, które mu zadali Syryjczycy w Rama, gdy walczył z Chazaelem, królem Syrii.” 2 Królewska 8: 28,29

Podczas swojego panowania Chazael poprowadził Aramejczyków [Syryjczyków] do bitwy z połączonymi siłami króla izraelskiego Jorama (Jorama) i króla judzkiego Achazjasza, których zaatakował pod Ramot w Gileadzie . Kiedy Jehu został królem Izraela, Chazael zajął kolejne terytoria Izraela: „Chazael pobił Izraelitów na całym ich terytorium na wschód od Jordanu, w całej krainie Gilead (krainie Gada, Rubena i Manassesa), od Aroeru nad potokiem Arnon, przez Gilead do Baszanu [2 Krl 10,32–33]. Izrael poniósł te straty z powodu bałwochwalstwa króla Jehu; to Pan „zaczął pomniejszać Izraela”, posługując się Chazaelem. Hazael zdobył również miasto Gat i wyruszył przeciwko Jerozolimie w Judzie.

Tam zakończyła się jego kampania wojenna. „Joasz, król Judy, zabrał wszystkie święte przedmioty poświęcone przez jego poprzedników – Jozafata, Jorama i Achazjasza, królów Judy – i dary, które sam poświęcił, i całe złoto znalezione w skarbcach świątyni Pańskiej i królewskich pałacu i posłał ich do Chazaela, króla Aramu, który następnie wycofał się z Jerozolimy” (2 Krl 12,18).

Bóg posłużył się okrutnym Chazaelem, aby ukarać naród izraelski za jego niegodziwość. Przez całe panowanie Joaba i Joachaza w Izraelu, Chazael i jego syn uciskali Izrael. Powodem było zło, którego Izrael się dopuszczał przeciwko Bogu.

Ucisk Chazaela był tak dotkliwy, że „z wojska nie pozostało nic… z wyjątkiem pięćdziesięciu jeźdźców, dziesięciu rydwanów i dziesięciu tysięcy pieszych, gdyż król aramejski wytracił resztę i uczynił ich jak proch w czasie młócenia” (2 Krl 13,7).

Ostatecznie król Joachaz zwrócił się o łaskę Pana, a „Pan dał Izraelowi wybawiciela, tak że wyrwali się spod władzy Aramejczyków” . To proroctwo spełniło się, gdy Joasz zdołał odzyskać miasta, które Chazael odebrał Izraelowi .

Z czasem Bóg położył kres panowaniu Chazaela, a jego następcą został jego syn, Ben-Hadad III. Bóg powołuje królów [prezydentów] i obala ich. Może nawet posłużyć się niegodziwcem takim jak Chazael, aby zrealizować Swój plan. A później Aram [Syryjczycy] zostali pociągnięci do odpowiedzialności za swoje okrucieństwo: „Tak mówi Pan: Z powodu trzech grzechów Damaszku i z powodu czterech nie będę żałował. Ponieważ młóciła Gilead saniami o żelaznych zębach, ześlę ogień na dom Chazaela, który go pochłonie.” Księga proroka Amosa 1: 3,4

„Chazael zaś, król Syrii, uciskał lud Izraela po wszystkie dni Jehoachaza. PAN jednak zlitował się nad nimi, był dla nich miłosierny i zwrócił się ku nim ze względu na swoje przymierze z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem. Nie chciał ich wytracić ani nie odrzucił ich sprzed swego oblicza aż dotąd. I Chazael, król Syrii, umarł, a jego syn Ben-Hadad królował w jego miejsce. Jehoasz, syn Jehoachaza, znowu odebrał z ręki Ben-Hadada, syna Chazaela, te miasta, które podczas wojny ten zabrał z ręki jego ojca Jehoachaza. Joasz pokonał go trzy razy i odzyskał miasta Izraela.” 2 Królewska 13: 22-25