Hebrajczyków 1: 5-7

”Do którego bowiem z aniołów [posłańców, zwiastunów]powiedział kiedykolwiek: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem? I znowu: Ja będę mu Ojcem, a on będzie mi Synem?  I znowu, gdy wprowadza pierworodnego na [zamieszkały] świat, mówi: Niech mu oddają pokłon wszyscy aniołowie [posłańcy] Boga.  O aniołach zaś mówi: On czyni swoich aniołów duchami [wiatrami], a swoje sługi płomieniami ognia.”


Z dzisiejszego fragmentu dowiadujemy się, że Pan Jezus jest także pierworodnym [jedynym w swoim rodzaju] Synem Bożym, któremu służą i kłaniają się aniołowie.

Żydzi darzyli aniołów ogromnym szacunkiem. W ST jest wiele miejsc mówiących o ważnej roli aniołów w historii poszczególnych ludzi, a także całego narodu wybranego. Aniołowie byli rzecznikami spraw ludzi, pośrednikami między człowiekiem a Panem Bogiem.

Aniołowie strzegli wejścia do ogrodu Eden, przychodzili do ludzi, odwiedzali ich i rozmawiali nimi, obwieszczali słowo od Pana. Oddawali i nadal oddają, chwałę i cześć Bogu. Szli przed człowiekiem, pomagali w załatwianiu codziennych spraw, wybawiali od zła, towarzyszyli w trudnych chwilach. Anioł Pana wyrwał młodzieńców z pieca ognistego, zamknął paszczę lwom. Aniołowie prowadzili wojny, stawali na czele armii Izraela. Stawali przeciwko ludziom. Dokonywali cudów, wymierzali karę, a czasami zabijali ludzi.

W dzisiejszym fragmencie jest mowa o tym, że Pan Jezus jest kimś o wiele większym od aniołów. Powiedzenie Żydom, że ktoś jest możniejszy od aniołów znaczyło, że muszą oni z większym respektem, zaufaniem i uznaniem obdarzyć Syna Bożego.

Dawid w Psalmie 34:6,7 pisze, że gdy biedak, człowiek w trudnym położeniu zwraca się do Boga, woła o pomoc, o wybawienie, wówczas Pan posyła swego anioła. „Ten oto biedak wołał, a PAN wysłuchał i wybawił go ze wszystkich jego utrapień. Anioł PANA rozbija obóz dokoła tych, którzy się go boją, i wybawia ich.” Teraz taką rolę, rolę aniołów przejął inny wspaniały wybawiciel, jest nim Zbawiciel, Syn Boży Jezus Chrystus. Dla Żydów było to mocne, wręcz rewolucyjne i trudne do przyjęcia stwierdzenie.

„Czynisz swoich aniołów duchami, swe sługi ogniem płonącym.”
Psalm 104:4

W ST Dawid pisze, że aniołowie są duchowymi, płomiennymi niczym ogień, sługami Pana Boga. Natomiast w Nowym Testamencie czytamy, że aniołowie są sługami Pana Jezusa. Kłaniają mu się i oddają cześć.

„Wówczas diabeł go opuścił, a oto aniołowie przystąpili do niego i mu służyli.” Ew. Mateusza 4:11 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Odtąd ujrzycie niebo otwarte i aniołów Boga wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego. Jana 1:51

Ty jesteś moim [pierworodnym] Synem, ja ciebie dziś zrodziłem
– Prōtotokon

Wprawdzie Biblia mówi o synach Bożych, ale wobec nich nie użyte jest słowo zrodzony, ani pierworodny, jednorodzony… Te określenia są zarezerwowane dla Jezusa jako Syna Bożego. Jest olbrzymia różnica pomiędzy stworzeniem np. człowieka, a urodzeniem Syna. Wszechmogący Bóg rodzi Syna. Czy chodzi o fizyczne urodzenie dziecka? Musimy przyznać z pokorą, ze pewne duchowe sprawy są poza naszymi niedoskonałymi możliwościami poznawczymi. Może bardziej chodzi o tytuł, o pozycję niż o sam fakt narodzin?

W Liście do Kolosan 1: 15-19 czytamy; „On jest obrazem Boga niewidzialnego i pierworodnym [praprzyczyną]wszelkiego stworzenia. Przez niego [w Nim] bowiem wszystko zostało stworzone, to, co w niebie i to, co na ziemi, to, co widzialne i co niewidzialne, czy trony, czy panowania, czy zwierzchności, czy władze. Wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone.  On jest przed wszystkim i wszystko istnieje [zaistniało] dzięki niemu.  On też jest głową ciała – kościoła; on jest początkiem i pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim był pierwszy;  Ponieważ upodobał sobie Ojciec, aby w nim zamieszkała cała pełnia;”

W liście do Rzymian 8:29 czytamy; „Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi.””I żebym ujawnił wszystkim, jaka jest wspólnota tej tajemnicy ukrytej od wieków w Bogu, który wszystko stworzył przez Jezusa Chrystusa;” Efezjan 3:10

W powyższych wersetach, a także w naszym dzisiejszym fragmencie mamy użyte greckie słowo ‘prōtotokon’. Słowo to oznacza; pierworodny, pierwszy, wybitny, górujący nad innymi, będący z przodu. Pan Jezus był praprzyczyną stworzenia, jak czytaliśmy w Hebrajczyków 1:2, że przez Jezusa także wszechświat powstał.

W Ew. Jana 1:18 i 3:16 czytamy, „Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca, on nam o nim opowiedział.”; „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.”

Pan Jezus jest pierworodnym i jednorodzonym Synem Bożym. Te tytułu mogą odnosić się do czasu, że ktoś musiał się fizycznie urodzić by być pierwszym w rodzinie. Jednak tutaj bardziej chodzi nie o czas narodzin, ale o podkreślenie wyjątkowej pozycji Pana Jezusa, jako Syna Bożego. Tu warto zwrócić uwagę na „łono” Ojca. To ma duchowy, nienamacalny, nie trójwymiarowy wymiar. Boskość Jezusa nie pojawiła się od jakiegoś czasu, ona była wiecznie w „łonie” Ojca.

Monogenes

Wyrażenie „jednorodzony Syn Boży” pojawia się w Ew. Jana 3.16: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto weń wierzy, nie zginał, ale miał żywot wieczny.” Wyrażenie „jednorodzony” jest tłumaczeniem z oryginalnego słowa monogenes, użytego w Grece. Słowo to jest różnie tłumaczone, jako „jeden”, „jedyny”, „jednorodzony.”

To ostatnie wyrażenie „jednorodzony” sprawia trochę problemów. Fałszywi nauczyciele próbowali przeinaczyć to wyrażenie, udowadniając tym samym swoje fałszywe nauczanie, że Jezus Chrystus nie był Bogiem; np. że Jezus nie jest równy Bogu. Widząc słowo „jednorodzony” mówią, że Jezus jest stworzeniem, ponieważ tylko ktoś kto ma jakiś początek w czasie może być „jednorodzony.” To czego zdają się nie dostrzegać, to fakt, że „jednorodzony” jest jedynie tłumaczeniem słowa z Greki. Dlatego, należałoby raczej odnieść się do oryginalnego znaczenia słowa, a nie odnosić się do tłumaczenia przy interpretacji tekstu.

Zatem jakie jest znaczenie słowa monogenes? Zgodnie z tym co podaje Leksykon Grecko-Angielski Nowego Testamentu i inne opracowania Wczesnej Literatury Chrześcijańskiej, słowo monogenes ma dwa podstawowe znaczenia. Pierwsza definicja wskazuje, że jest to „odwołanie się do jedynego, nie posiadającego związku z niczym innym.” Jest to znaczenie wykorzystane w Hebrajczyków 11.17, gdzie autor odnosi się do Izaaka będącego „jednorodzonym synem” Abrahama. Abraham miał więcej aniżeli jednego syna, lecz Izaak był jedynym synem, którego miał z Sary i jedynym synem przymierza.

Druga definicja „odwołuje się do jedynego w swoim rodzaju lub grupie, wyjątkowym w swoim rodzaju.” To znaczenie jest zastosowane w Ew. Jana 3.16. W rzeczywistości, Jan jest jedynym autorem Nowego Testamentu, który używa tego słowa w odniesieniu do Jezusa (zobacz Ew. Jana 1.14, 18; 3.16, 18; 1 Jana 4.9). Jan był szczególnie zainteresowany, aby pokazać, że Jezus jest Synem Bożym (Ew. Jana 20.31) i wykorzystuje to słowo, aby podkreślić, że Jezus jest wyjątkowym Synem Bożym- mając z Bogiem tą samą naturę jako Bóg- w przeciwieństwie do wierzących, którzy stają się synami i córkami Boga przez wiarę.