Wybory z lutego l555 roku s\u0105 korzystne dla Kalwina, szczeg\u00f3lnie dzi\u0119ki wzrastaj\u0105cej presji nowych mieszczan obcego pochodzenia. Czterej nowi syndycy popieraj\u0105 go i stronnicy Kalwina bior\u0105 g\u00f3r\u0119 nad Dzie\u0107mi Genewy Perrina. Czy stronnicy tego ostatniego podnios\u0105 na powr\u00f3t g\u0142owy? Czy uda im si\u0119 dzi\u0119ki przewrotowi odzyska\u0107 w\u0142adz\u0119, kt\u00f3ra si\u0119 im wymyka? K\u0142\u00f3tnia toczy si\u0119 w radosnym miesi\u0105cu maju. W czwartek 16 wybucha wielki \u201etumult i bunt” przeciw syndykowi Henrykowi Albertowi. Wyci\u0105gni\u0119to miecze z pochwy.<\/p>\n\n\n\n
Wielu mieszka\u0144c\u00f3w budz\u0105 krzyki: \u201eWstawajcie, wstawajcie, morduj\u0105 w Mollard”. Perrin dopuszcza si\u0119 czynu niewybaczalnego: wyrywa z r\u0105k syndyka Piotra Bonny lask\u0119, insygnium jego urz\u0119du. Ten gest symboliczny i zdradziecki przybiera pozory zamachu stanu. Nieszcz\u0119sny Perrin w kilka dni p\u00f3\u017aniej salwuje si\u0119 ucieczk\u0105 wraz z Filibertem Berthelierem.
Po incydentach z 16 maja 1555 roku Kalwin wzywa do represji. Wo\u0142a publicznie:
\u201ePojawi\u0105 si\u0119 tacy, kt\u00f3rzy skar\u017cy\u0107 si\u0119 b\u0119d\u0105, skoro tylko zaczniemy m\u00f3wi\u0107 o sprawiedliwo\u015bci, \u017ce \u0142akniemy krwi, \u017ce to jedynie okrucie\u0144stwo [..,] I nic tylko szubienicznicy b\u0119d\u0105 tak m\u00f3wi\u0107, ci, kt\u00f3rych winy i zbrodnie s\u0105 oczywiste, lecz i ich poplecznicy z tawerny, kt\u00f3rzy udaj\u0105 kaznodziei. O, b\u0119d\u0105 oni umieli powo\u0142ywa\u0107 si\u0119 na mi\u0142osierdzie i ludzkie uczucia, i zdaje im si\u0119, \u017ce nie b\u0119d\u0119 szcz\u0119dzi\u0142 krwi, z kt\u00f3rej oni uczyni\u0105 wino, jakie ch\u0142epc\u0105 bez miary i rozumu. Ale takie blu\u017anierstwa dotykaj\u0105 Boga, a nie ludzi.”
Oczywi\u015bcie, widok z\u0142a nasuwa pytanie o grzech, kt\u00f3ry przeczuwa si\u0119 w samym sobie. Lecz po to tylko, by chwali\u0107 Pana za ocalenie. Czy Kalwin m\u00f3wi o sobie, czy te\u017c mo\u017ce wprowadza na scen\u0119 posta\u0107 skruszonego grzesznika, gdy wo\u0142a w jednym z kaza\u0144 z tego okresu: \u201eZ natury nie jestem wcale lepszym od tych, kt\u00f3rzy \u2014 jak widz\u0119 \u2014 we wszystkim s\u0105 przeciwni Bogu”? I dalej: \u201eBy\u0142em raczej Jego wrogiem \u015bmiertelnym, ani jeden z moich nerw\u00f3w nie chcia\u0142 si\u0119 Mu podporz\u0105dkowa\u0107, ale pe\u0142en by\u0142em pychy, pe\u0142en z\u0142o\u015bliwo\u015bci, pe\u0142en zarozumialstwa i diabelskiego uporu, by opiera\u0107 si\u0119 Bogu i pogr\u0105\u017ca\u0107 w \u015bmierci wiecznej.”<\/p>\n\n\n\n
W poniedzia\u0142ek 3 czerwca 1555 wydano wyrok zaoczny: Perrin (je\u015bli uda si\u0119 go schwyta\u0107) skazany zostaje na „obci\u0119cie prawej d\u0142oni, kt\u00f3r\u0105 zamierza\u0142 si\u0119 na laski syndyk\u00f3w”. Jego wsp\u00f3lnicy i on sam maj\u0105 ponadto zosta\u0107 \u015bci\u0119ci.
Nast\u0119pnie „g\u0142owy i rzeczon\u0105 d\u0142o\u0144 przybije si\u0119 do szubienicy, a cia\u0142a rozetnie na cztery cz\u0119\u015bci” . Ten sam wyrok zapada na dw\u00f3ch braci Comparet. Skazanych na \u201euci\u0119cie g\u0142\u00f3w i po\u0107wiartowanie cia\u0142”. Klaudiusz Galloys ma za\u015b nie\u015b\u0107 pochodni\u0119 i b\u0142aga\u0107 zmi\u0142owania. Nic b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 odt\u0105d nosi\u0107 miecza i razem z Girordem Thomasem wystawi si\u0119 go na widok publiczny w \u201eko\u0142nierzu”(rodzaj pr\u0119gierza), w dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych miejscach w mie\u015bcie.
Winni, z wyj\u0105tkiem tych, kt\u00f3rym uda\u0142o si\u0119 zbiec, zostaj\u0105 straceni. Kronika genewska zachowa\u0142a wspomnienie z tych makabrycznych ceremonii tak szokuj\u0105cych dla naszej dzisiejszej wra\u017cliwo\u015bci. Kt\u00f3\u017c by powiedzia\u0142, \u017ce Genewa stanie si\u0119 kiedy\u015b jedn\u0105 ze stolic humanitaryzmu?”
\u201dPozbawiono g\u0142\u00f3w jednego po drugim czterech z tych buntownik\u00f3w, obydwu Comparet\u0144w w odst\u0119pie dni pi\u0119tnastu; po \u015bci\u0119ciu po\u0107wiartowano ich cia\u0142a, a szcz\u0105tki ka\u017cdego rozwieszono, na szubienicach osobnych, podle czterech rogatek miejskich, g\u0142ow\u0119 ka\u017cdego z nich razem z \u0107wiartk\u0105 innego; jedn\u0105 zawieszono w pobli\u017cu mostu Anie, by mogli ja ka\u017cdego dnia ogl\u0105da\u0107, je\u015bli taka by\u0142a ich wola. jego kompani, kt\u00f3rzy chadzali codziennie do gosp\u00f3d na rzeczonym mo\u015bcie.
\u0106wiartk\u0119 jednego i g\u0142ow\u0119 drugiego zaniesiono na tamt\u0105 stron\u0119 Rodanu i powieszono na kra\u0144cach Genewy, gdzie, jak ju\u017c rzekli\u015bmy, nie jest wcale daleko od domu Pemna. aby spozieraj\u0105c na nich stale, zachowa\u0142 pami\u0119\u0107 o swoich kompanach. [Franciszkowi] Berthelierowi i Bastardowi uci\u0119to jeno g\u0142owy, nie \u0107wiartuj\u0105c ich cia\u0142; g\u0142owa Bertheliera i jego cia\u0142o pozostawa\u0142y na szubienicy, podobnie rzecz si\u0119 mia\u0142a z cia\u0142em Bastarda, g\u0142ow\u0119 jego jednakowo\u017c przybito do krokwi na murze w Mollard […]
<\/p>\n\n\n\n