(\u2026)<\/p>\n\n\n\n
Nie mo\u017cemy my\u015ble\u0107 o Bogu w\u0142a\u015bciwie, dop\u00f3ki nie zaczniemy my\u015ble\u0107 o Nim jako o Tym, kt\u00f3ry jest tu zawsze i zawsze jest pierwszy. Jozue musia\u0142 si\u0119 tego nauczy\u0107, bowiem przez d\u0142ugi czas pozostawa\u0142 pomocnikiem s\u0142ugi Bo\u017cego, Moj\u017cesza. To z jego ust przyjmowa\u0142 Bo\u017ce s\u0142owa, maj\u0105c poczucie ich ca\u0142kowitej prawdziwo\u015bci. Jego my\u015blenie z\u0142\u0105czy\u0142o Moj\u017cesza i Boga Moj\u017cesza w jedno. Scalenie by\u0142o tak zupe\u0142ne, \u017ce trudno by\u0142o o rozdzielenie my\u015bli o nich, gdy\u017c zawsze pojawia\u0142y si\u0119 w jego umy\u015ble razem. Lecz Moj\u017cesz umar\u0142. B\u00f3g, uprzedzaj\u0105c rozpacz, kt\u00f3ra mog\u0142a za\u0142ama\u0107 Jozuego, da\u0142 mu takie zapewnienie: \u201eJak by\u0142em z Moj\u017ceszem, tak b\u0119d\u0119 z tob\u0105\u201d. Moj\u017cesz umar\u0142, ale B\u00f3g Moj\u017cesza \u017cyje. Nic si\u0119 nie zmieni\u0142o i nic nie jest stracone. Wraz ze \u015bmierci\u0105 Bo\u017cego cz\u0142owieka nic z samego Boga nie umiera.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak by\u0142em – tak b\u0119d\u0119.\u201d Tylko B\u00f3g m\u00f3g\u0142 to powiedzie\u0107. Tylko Odwieczny mo\u017ce by\u0107 ponadczasowym JAM JEST i powiedzie\u0107 \u201eby\u0142em\u201d i \u201eb\u0119d\u0119\u201d. Uznajemy wi\u0119c (towarzyszy temu l\u0119k i zdumienie), \u017ce Bo\u017ca natura jest w Swojej Istocie jedno\u015bci\u0105, \u017ce jest to ponadczasowe trwanie niezmienno\u015bci Jego Istoty przez wieczno\u015b\u0107. Tutaj zaczynamy widzie\u0107 i czu\u0107 Odwieczne Trwanie. Zwr\u00f3\u0107my si\u0119 do dowolnego momentu – a On jest tam pierwszy. On jest Alfa i Omega, Pocz\u0105tek i Koniec, Kt\u00f3ry by\u0142 i Kt\u00f3ry jest, i Kt\u00f3ry przychodzi – Wszechmog\u0105cy. Nawet je\u015bli po omacku dobrniemy do najodleglejszego kresu my\u015bli, gdzie wyobra\u017ania si\u0119ga pustki sprzed stworzenia \u015bwiata, tam te\u017c znajdziemy Boga. W jednym ca\u0142o\u015bciowym tera\u017aniejszym spojrzeniu obejmuje On od wieczno\u015bci wszystkie rzeczy. Trzepot skrzyde\u0142 serafin\u00f3w sprzed tysi\u0105ca wiek\u00f3w widziany jest przez Niego w tej chwili – bez przesuni\u0119cia wzroku.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy\u015b uwa\u017ca\u0142em takie pogl\u0105dy za metafizyczne starocie, nie maj\u0105ce dla kogokolwiek we wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie \u017cadnego praktycznego znaczenia. Dzisiaj uznaj\u0119 je za zdrowe i \u0142atwe do poj\u0119cia prawdy, zawieraj\u0105ce niewyczerpany potencja\u0142 dobra. Je\u017celi na pocz\u0105tku chrze\u015bcija\u0144skiego \u017cycia nie uda nam si\u0119 osi\u0105gn\u0105\u0107 w\u0142a\u015bciwego punktu widzenia, to s\u0142abo\u015b\u0107 i ja\u0142owo\u015b\u0107 mog\u0105 nam towarzyszy\u0107 do ko\u0144ca naszych dni. <\/strong>Mo\u017ce ub\u00f3stwo naszych duchowych do\u015bwiadcze\u0144 jest skutkiem tego, \u017ce skaczemy po korytarzach Kr\u00f3lestwa, przypominaj\u0105c dzieci na targowisku, kt\u00f3re paplaj\u0105 o wszystkim, lecz przy niczym si\u0119 nie zatrzymuj\u0105 i nie mog\u0105 pozna\u0107 prawdziwej warto\u015bci cho\u0107by jednej rzeczy.<\/p>\n\n\n\n W swej niecierpliwo\u015bci, tak charakterystycznej dla istoty ludzkiej, cz\u0119sto \u017cycz\u0119 sobie znalezienia jakiego\u015b bezbolesnego sposobu, kr\u00f3tkich, \u0142atwych lekcji, kt\u00f3re mog\u0142yby doprowadzi\u0107 wsp\u00f3\u0142czesnego chrze\u015bcijanina do g\u0142\u0119bszego \u017cycia duchowego. Takie \u017cyczenia s\u0105 jednak daremne. Nie istniej\u0105 \u017cadne drogi na skr\u00f3ty. B\u00f3g nie ugnie si\u0119 pod naszym nerwowym po\u015bpiechem ani nie skorzysta z metod naszego wieku mechanizacji. Dobrze b\u0119dzie, je\u015bli od razu przyjmiemy t\u0119 tward\u0105 prawd\u0119, \u017ce: cz\u0142owiek, kt\u00f3ry chce pozna\u0107 Boga, musi Mu po\u015bwi\u0119ci\u0107 czas. Czasu po\u015bwi\u0119conego pog\u0142\u0119bienia znajomo\u015bci z Bogiem nie mo\u017cna uwa\u017ca\u0107 za zmarnowany. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry chce zna\u0107 Boga, musi stara\u0107 si\u0119 sp\u0119dzi\u0107 maksymalnie wiele godzin na rozmy\u015blaniu i modlitwie. To czynili dawni \u015bwi\u0119ci, to czynili godni chwa\u0142y aposto\u0142owie i dobrzy prorocy, jak i wszyscy wierz\u0105cy cz\u0142onkowie \u015bwi\u0119tego Ko\u015bcio\u0142a przez wszystkie pokolenia. Je\u015bli chcemy i\u015b\u0107 w tym pochodzie, musimy post\u0119powa\u0107 tak samo.<\/p>\n\n\n\n My\u015blmy wi\u0119c o Bogu, jako o Tym, kt\u00f3ry utrzymuje jedno\u015b\u0107 Swojej niestworzonej Istoty we wszystkich Swoich dzie\u0142ach przez wszystkie Swoje lata, i m\u00f3wi\u0105cym: \u201euczyni\u0142em\u201d, ale te\u017c \u201euczyni\u0119\u201d i \u201eczyni\u0119\u201d. Posiadanie zdrowej wiary wymaga mocnego uchwycenia si\u0119 tej prawdy, chocia\u017c dobrze wiemy, \u017ce takie my\u015bli rzadko wype\u0142niaj\u0105 nasz umys\u0142. Przewa\u017cnie bowiem stoimy w naszym teraz i patrzymy wstecz przez wiar\u0119, by zobaczy\u0107 przesz\u0142o\u015b\u0107 wype\u0142nion\u0105 Bogiem. Patrzymy przed siebie i widzimy Go, jak zamieszkuje nasz\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107; lecz nasze teraz pozostaje nie zamieszkane, a je\u015bli ju\u017c, to jedynie przez nas samych. I jest to nasza wina, gdy\u017c wyznajemy swoisty ateizm, kt\u00f3ry sprawia, \u017ce teraz jeste\u015bmy samotni po\u015br\u00f3d wszech\u015bwiata, w czasie pozbawionym obecno\u015bci Boga. M\u00f3wimy o Nim du\u017co i g\u0142o\u015bno, ile w skryto\u015bci ducha my\u015blimy, \u017ce jest nieobecny i \u017ce sami zamieszkujemy t\u0119 niewielk\u0105 przestrze\u0144 pomi\u0119dzy Bogiem, kt\u00f3ry by\u0142, i Bogiem, kt\u00f3ry b\u0119dzie. Dlatego czujemy si\u0119 samotni samotno\u015bci\u0105 odwieczn\u0105 i kosmiczn\u0105. Ka\u017cdy z nas przypomina ma\u0142e dziecko zagubione na zat\u0142oczonym targowisku. Jego matka stoi kilka krok\u00f3w od niego, lecz ono jej nie widzi i jest przera\u017cone. Chwytamy si\u0119 wi\u0119c ka\u017cdej wynalezionej przez religi\u0119 metody, aby tylko uwolni\u0107 si\u0119 od naszych strach\u00f3w i uleczy\u0107 ukryty smutek. Pomimo wszystkich naszych wysi\u0142k\u00f3w pozostajemy nadal nieszcz\u0119\u015bliwi, nosz\u0105c w sobie zakorzenion\u0105 g\u0142\u0119boko rozpacz cz\u0142owieka samotnego po\u015br\u00f3d ogromnego i bezludnego wszech\u015bwiata.<\/p>\n\n\n\n Nie jeste\u015bmy jednak sami, cho\u0107by taka obawa by\u0142a w nas \u017cywa. Nasz problem polega na tym, \u017ce my\u015blimy o sobie, jako o ludziach samotnych. Porzu\u0107my ten b\u0142\u0119dny pogl\u0105d. Wyobra\u017amy sobie, \u017ce stoimy nad brzegiem wezbranej rzeki. Przyjmijmy, \u017ce rzeka ta jest samym Bogiem. Spogl\u0105damy w lewo i widzimy, jak wyp\u0142ywa z naszej przesz\u0142o\u015bci, patrzymy w prawo i widzimy j\u0105 p\u0142yn\u0105c\u0105 w nasz\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107. Ale widzimy, ze przep\u0142ywa takie przez nasz\u0105 tera\u017aniejszo\u015b\u0107. I w naszym dzisiaj jest ona taka sama, jak by\u0142a w naszym wczoraj, nie jest ani mniejsza, ani te\u017c niczym si\u0119 nie r\u00f3\u017cni, ale jest t\u0105 sam\u0105 rzek\u0105, nieprzerwanym trwaniem, w niczym nie pomniejszonym, aktywnym i mocnym, przemieszczaj\u0105cym si\u0119 suwerennie w kierunku naszego jutra.<\/p>\n\n\n\n Gdy wiara jest g\u0142\u0119boka i autentyczna, przynosi ze sob\u0105 poczucie tera\u017aniejszego Boga. \u015awi\u0119te Ksi\u0119gi \u015bwiadcz\u0105 wielokrotnie o rzeczywistym spotkaniu z realn\u0105 Osob\u0105. M\u0119\u017cczy\u017ani i kobiety opisani w Biblii rozmawiali z Bogiem. M\u00f3wili do Niego i s\u0142yszeli Go przemawiaj\u0105cego do nich zrozumia\u0142ymi s\u0142owami. Rozmawiali z Nim twarz\u0105 w twarz. W ich s\u0142owach i czynach wyryta jest \u015bwietlista prawdziwo\u015b\u0107 tego do\u015bwiadczenia. Prorocy tego \u015bwiata, niewierz\u0105cy psychologowie (poszukiwacze pozbawieni oczu, kt\u00f3rzy szukaj\u0105 \u015bwiat\u0142a nie pochodz\u0105cego od Boga) zostali zmuszeni do uznania faktu, \u017ce u podstaw ka\u017cdego religijnego do\u015bwiadczenia le\u017cy obecno\u015b\u0107 czego\u015b tam. Trafniej zabrzmi obecno\u015b\u0107 Kogo\u015b tam. I w\u0142a\u015bnie to wype\u0142nia\u0142o trwa\u0142ym podziwem cz\u0142onk\u00f3w Pierwszego Ko\u015bcio\u0142a Chrystusa. Uczniowie Jezusa znali t\u0119 namaszczon\u0105 rozkosz wyp\u0142ywaj\u0105c\u0105 z przekonania, \u017ce pomi\u0119dzy nimi by\u0142 On. Wiedzieli, \u017ce niebia\u0144ski Majestat staje z nimi twarz\u0105 w twarz tu na ziemi: \u017ce znale\u017ali si\u0119 w obecno\u015bci samego Boga. Moc tego przekonania, kt\u00f3re pozyska\u0142o i skupi\u0142o na sobie ich uwag\u0119 przez reszt\u0119 ziemskiego \u017cycia, by\u0142a jednym z niezwyk\u0142o\u015bci historii i cud\u00f3w tego \u015bwiata. Przekonanie to pod\u017awign\u0119\u0142o i przemieni\u0142o ich \u017cycie, wype\u0142ni\u0142o ich niezniszczalnym moralnym szcz\u0119\u015bciem, pos\u0142a\u0142o ze \u015bpiewem do wi\u0119zienia i na \u015bmier\u0107.<\/p>\n\n\n\n Nasi ojcowie m\u00f3wili nam o tym i nasze serca to potwierdzaj\u0105, \u017ce poczucie obecno\u015bci Tego Kogo\u015b jest wspania\u0142e. Czyni ono religi\u0119 niewra\u017cliw\u0105 na jakiekolwiek ciosy krytyki. Zabezpiecza umys\u0142 przed za\u0142amaniem nerwowym, cho\u0107by pada\u0142y najsilniejsze ciosy wroga. Czciciele Boga teraz s\u0105 w stanie pomin\u0105\u0107 wszystkie w\u0105tpliwo\u015bci ludzi niewierz\u0105cych. Ich przekonanie ma potwierdzenie w sobie i nie potrzebuje ani obrony, ani dowod\u00f3w. To, co widz\u0105 i s\u0142ysz\u0105, obala w\u0105tpliwo\u015bci i potwierdza ich pewno\u015b\u0107, kt\u00f3ra si\u0119ga dalej ni\u017c si\u0142a argument\u00f3w maj\u0105cych na celu pokonanie jej.<\/p>\n\n\n\n